RSS

WELKOM

Welkom by my BLOG

Hierdie is ‘n versameling van gedagtes, waarnemings en gedigte wat grepies uit my lewe blootlê. Gebruik gerus die kategorie filter hier regs om jou soektog deur my Blog te vergemaklik.

En voel vry om kommentaar te los.

Beter nog, teken sommer in op my blog en kry al die nuwe skrywes in jou epos!

Kyk onder Argiewe om ouer inskrywings te lees of gebruik die katagorie filter hier regs om die inskrywings per katagorie te filtreer.

Groete
Jacques

Advertisements
 
Kommentare af op WELKOM

Posted by op Oktober 27, 2011 in Uncategorized

 

Sweeties vir jou pa

 

Deel jou sweeties met my

pa se groot klong.

Deel die geel en groenes;

daais wat jy nie van hou nie.

Die pakkie raak mos met elke

sweetie leër en leër.

 

Deel met my jou hartseer

en blydskap

jou drome en jou vrese.

Deel jou liefde en teleurstellings.

 

Ek stel belang; sonder oordeel

Ek wil jou skouer klop en sê

knap gedaan

en jou arm druk en sê

eks jammer om te hoor.

 

Ek wil vir jou sê

alles sal OK wees.

Hoe weet ek dit sal so wees?

Jy het my op daai een – bly maar net Glo.

 

Maar vir nou, gun my nog n sweetie

voor die pakkie leeg is.

 
2 Kommentaar

Posted by op November 19, 2018 in Gedigte

 

LofAltaar

lofkitaar

Here, ek bring

Visse twee en brode vyf

Deur my tokkel en sing

Wyl ek my snare druk en vryf.

 

Breek U nou die klanke

Oop en vermeerder die melodie

Dat daar waar dit tref in kerkbanke

Dit harte sal laat dors na U.

 

Ek weet nou na my selfsug

Dat die offer uit my kitaar

Is nie vir my kollig

maar dien slegs as U altaar.

 

My snare ses ,stem een

Voed nou die volk, deur U alleen.

 
Lewer kommentaar

Posted by op November 19, 2018 in Gedigte, Geloof

 

mienie moanie

As kleuter het my broer gereeld

‘n terg my toegesnou.

Dit het altyd erg onstel

as sy woorde my afknou.

Mienie Moanie was die grap

op my siel gemik

net omdat ek durf uitlaat

dat sy houding my verdruk.

Vandag sou hy dalk weer

dieselfde kon uitlaat.

Mienie moanie – nog ‘n keer

wyl vreugde my verlaat.

Ek moet erken ek staan vandag

en gooi saam klip

Ek gooi myself “moan nog ‘n slag!;

Kyk swel ou mienie moanie se onderlip!”

 
1 Kommentaar

Posted by op Junie 2, 2018 in Uncategorized

 

Maan

Glinster nuuskierig sy kop

Oor Aurora se bergrug, verlig die horison fraai

En hef hom op tot onder Orion se skoot

Waar hy skitter blink oor die Agterbaai

 

Talm dan daar vol brawade

Met erkenningsverwagting

Let op elke gesig wat ophelder

Oor die skouspel se opwagting

 

Goed gereel, want selfs die

Lastig Suider rus, tog nie lank

Sodat mens ‘n kans kan kry

Om oor die baaiprag die Heer te dank.

 

Dan gaan almal koppe rus

En die lig pampoen reis verder

Op en oor tot by weste kant

Klaar gewerk, die sterre herder.

 
Lewer kommentaar

Posted by op Desember 4, 2017 in Gedigte

 

Sleutelwoordw: ,

Slaaptyd gebed

Bid ek en seuntjie
By sy bed
Dankie Heer
Vir wat ons het
En kos en klere
En al die res
Jammer vir stout wees
Ons doen ons bes

Dankie vir die reen gisteraand
Veral nou, dis al n somermaand
In Jesus naam, en amen
En soentjies en ligte uit

Dan lê ek en hoor n klank
Vreemd en onverwags
Ja sowaar
Ek hoor straks reg
Die Heer seen weer
Ons droogte stukkie
Vir stukkie
Weg

Jacques van Zyl – 2017

 
Lewer kommentaar

Posted by op November 21, 2017 in Gedigte

 

Sleutelwoordw: , , , ,

Die klippie

1200px-Stone_skimming_-Patagonia-9Mar2010

(Opgedra aan Oom Anton en sy gesin)

Wip my klippie,

wip los en flink.

Dis die horison

wat vir jou wink.

Met elke hop

los jy ‘n kring

wat elke hart

diep binne dring.

Hop klippie,

hop reguit, hoog.

Maar jou tree raak korter

en laer jou boog.

Nogsteeds kring jy

met elke tref.

Nog korter tree

en eindbesef.

 

Skielik, sonder verweer

verdwyn my klippie van my sig.

Net sy groeiende sielekring

glinster in die warm Agterbaai sonlig.

 

Sink my klippie

sink sag

wyl jou Skepper

met ope arms wag.

(19 Nov 2017)

(Kopiereg Jacques van Zyl 2017)

 
Lewer kommentaar

Posted by op November 20, 2017 in Gedigte

 

Sleutelwoordw: , ,

Die ou koei

cow1

Vroegaand hoor jy haar

Bulk en knor

Vuil, moeg en deur getrap

Wyl iemand haar sleep,

Aan oor en poot

Uit die sloot.

 

Storm sy die kamp in

Vol stof en wond.

Sy vertrap en verskeur

Soos sy druk en beur

Om te wys dat sy nog leef

Al is haar lyf al krom en skeef

 

Heel nag lank kerm en kla sy

En haar spore grou diep in die grond

Terwyl sy stof op skop

en mor

 

Teen skemer het ‘n gespanne stilte oor die werf gedaal

die plek waar die koei was nou leeg en kaal.

maar terug in haar sloot,

bedek met ‘n digte oggend mis,

hoor jy haar nog rond dwaal

tot iemand haar weer uit die sloot gaan haal.

Kopiereg – Jacques van Zyl (2017)

 
Lewer kommentaar

Posted by op Augustus 30, 2017 in Gedigte

 

Sleutelwoordw: ,